Upravo tako. Arheologija je nauka i znanost, a ne propaganda i vjerovanje.
A arheologija jos nije potvrdila postojanje jevrejskih plemena u Americi prije dolaska Vikinga ili Kolumba.
Mozda hoce, ne kazem da nece. Ali do sada jos nije.
A ako se nase vjerovanje kosi sa naukom, onda je to vjerovanje isprazno. Onda je ono praznovjerje. Bajka, kao kada djeca vjeruju u Djeda Mraza.
Nemoguće je da Arheologija tako nešto dokaže, jer nauka nemože nikada sve znati. Jer su nauci stavljene granice.
Arheolozi, kada istražuju drevne dokaze, rade sa vrlo fragmentarnim zapisima. Uopšteno govoreći, oni pronalaze fizičke dokaze, ali takvi dokazi sami po sebi ne pružaju mnogo informacija osim ako se ne stave u kontekst – okvir u kojem se mogu razumeti. Na primer, ako arheolog pronađe lonac (ili, što je verovatnije, fragment lonca), to pruža malo dokaza o civilizaciji koja je stvorila ili koristila lonac.
Kritičari, na primer, ponekad ismevaju ideju da su Nefijci, tokom većeg dela svoje pisane istorije, bili „hrišćani“. Po njihovom mišljenju, trebalo bi da postoje arheološki ostaci koji ukazuju na hrišćansko prisustvo u drevnom Novom svetu. Kako bi, tačno, arheolog razlikovao lonac u vlasništvu hrišćana od nehrišćanskog? Kako bi izgledao hrišćanski lonac? Takođe imajte na umu da su, prema Mormonovoj knjizi, „hrišćani“ iz Novog sveta bili progonjena manjina koja je zbrisana pre više od hiljadu petsto godina. Koliko bismo arheoloških dokaza zaista očekivali da su preživeli vekove?
Za arheologa, najjači kontekstualni tragovi su u obliku zapisa ili oznaka koje se ponekad nalaze na fizičkim dokazima. To su dva opšta tipa: epigrafska i ikonografska. Epigrafski dokaz se sastoji od pisanog zapisa, kao što je tekst koji čitate, dok se ikonografski dokaz sastoji od slika ili ikona.
Međutim, imamo gadan problem poznat kao „epigrafska navika“. Mnogi drevni narodi su pisali, ali su pisali na kvarljivim materijalima koji se uništavaju tokom vekova ili opstaju samo u veoma specifičnim uslovima životne sredine. Otuda nemamo skoro nikakvih pisanih zapisa za neke drevne narode, iako znamo da su pisali. Drugi su imali „epigrafsku naviku“ da pišu na nekvarljivim materijalima – glinenim pločama, kamenu, metalnim pločama – koji mogu preživeti kao arheološki podaci. Dakle, problem koji zapisi opstaju u stanju koje mogu otkriti arheolozi zavisi od kulturnih navika civilizacije koja se proučava.
Razumevanje onoga što arheolozi traže u istorijskim dokazima i da je pisani zapis (epigrafski ili ikonografski) neophodan za izgradnju konteksta, šta nalazimo kada se okrenemo zapisima o drevnoj Americi? Zapamtite da se vremenski period koji pokriva Mormonova knjiga završio oko 400. godine nove ere, tako da moramo da pogledamo dokaze od pre tog vremena.
Kritičari često vole da upoređuju nedostatak arheološke podrške Mormonovoj knjizi sa onim za šta su sigurni da je obimna arheološka podrška za Bibliju. Postoji, međutim, drastična razlika između dva sveta (starog i novog) kada su u pitanju pisani epigrafski podaci, ikonografski podaci u formi slika.
Postoji nedostatak čitljivih natpisa Novog sveta iz nefijskih vremena. Iz biblijskih zemalja, međutim, znamo za hiljade savremenih natpisa koji su preživeli do modernog vremena. Istakli smo da se u nekoliko sačuvanih epigrafskih fragmenata iz Novog sveta iz nefitske ere može pročitati vrlo malo toponima (imena).
Šta nalazimo u mezoameričkoj arheologiji u pogledu toponima? Prvo, za razliku od biblijskih zemalja u kojima su mnogi toponimi opstali zahvaljujući kontinuitetu kulture, nema razloga za pretpostavku da su jezici Maja i nefitski jezici bili povezani. Drugo, nalazimo da su toponimi često nestajali iz jedne epohe u drugu. Mnogi mezoamerički gradovi danas imaju španska imena kao što su San Lorenco, La Venta i El Mirador. „Kolaps autohtonih civilizacija pre konkvistadora stvorio je oštar istorijski diskontinuitet. Nemamo imena skoro nijednog od klasičnih gradova Maja i Olmeka od pre dva milenijuma, zbog čega su danas poznati pod španskim naslovima. Arheolozi jednostavno ne znaju koja su mnoga originalna imena za ove gradove Maja. Ako arheolozi ne znaju imena nekih gradova koje su otkrili, kako bismo se ikada mogli nadati da ćemo dati engleska imena za te gradove, kao što su imena navedena u Mormonovoj knjizi?
